چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت: " ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم...

 چقدر دوست داشتم دیگران حرفهایم را بفهمند
و چقدر دوست داشتم نگاه خیس مرا درک کنند
چقدر دلم می خواست یک نفر به من بگوید

ٌ

اوني كه يار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمي داد دل به هر كس نمي داد، دل مي گفت مقدسه عشق اون برام بسه ،از نگاش نفهميدم كه دروغه وهوسه، غصه خوردن نداره ،گريه كردن نداره، به يه قلب بي وفا دل سپردن نداره، آخر قصه چي شد، قلب اون مال كي شد اون كه از من پر گرفت چي مي خواستيم وچي شد، اوني كه مال تو بود اگه لايق تو بود تورو تنها نمي ذاشت، با خودت جا نمي ذاشت... اوني كه يار تو بود، اگه غمخوار تو بود، قلبش رو پس نمي داد دل به هر كس نمي داد!!

آدمـک آخــرِ دنیــاست، بخند

آدمـک مـرگ هـمین جاست، بخند




آن خـدایی که بـزرگش خوانـدی

به خـدا، مثـل تـو تنهـاست، بخند



دستخطی کـه تـو را عاشـق کرد

شوخـیِ کاغــذی ماسـت، بخند



فکر کن دردِ تـو ارزشـمند است

فکر کن گریـه چـه زیباست، بخند



صبحِ فردا به شبت نیست که نیست

تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند



راستـی آنچـه بـه یــادت دادیم

پَر زدن نیست کـه درجاسـت، بخند



آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان

به خــدا آخــر دنیـاست، بخند

هنــــــــــــــــوز مــعنای باران را نفهمــــــــــــــــــــــیدم کــــــــــــه بـــــر آسمـــــــان دلم بـــــــــــــــاریدی

هنــــــــــــــوز معنای محبـــــــــت را نــــــــــــمی دانستم کـــــــــه خودت را در کنج دلم جـــــــــــــــــــای دادی

نمـــــــــــــــی دانم تــــــــو را بــــــــــه چه چیزی صفت دهم

بـــــــــــا کدام گــــــــــــل سرخ جواب محبتهای تــو را کنـــم

هنـــــــــــــــــوز معنای ع ش ق را نـمی دانستم که تو با ع ش ق ورزیدن به من عشق را نشان دادی

وقـــــــــــتی قلم در دســـــــــــــت داشـــــــــــــتم تا به جای گــــــــــــــــل سرخ نامه ای برایت بنویسم

هیچـــــی به ذهنم نـــــــــــمی رســـــــــید به جز این که بگویم

دوســـــــــــــــــــــــــــــــــــــتت دارم.

براش بنويس دوستت دارم آخه مي دوني آدما گاهي اوقات خيلي زود حرفاشونو از ياد مي برن ولي يه نوشته , به اين سادگيا پاک شدني نيست . گرچه پاره کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تره ولي تو بنويس .. تو ... بنويس.

هرگز به کسی نگاه نکن وقتی قصد دروغ گفتن داری
هرگز به کسی محبت نکن وقتی قصد شکستن قلبش را داری
هرگز قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش را نداری

چه روزايي چه روزاي خوبي داشتيم كاش اونارو تو كوچه جا نميذاشتيم
منو از پشت ديوار صدا مي كردي نگو نه
يه جور خوبي به من نيگا مي كردي نگو نه
جاي پاي ما دو تا از تو كوچه پاك نمي شد
كوچه رو از اسممون سياه ميكردي نگو نه
زير بارون ميديدم كه دست تو چتر منه
آخه دوست نداشتي بارون به تنم دست بزنه
بازيمون بود بازي عروس دومادي نگو نه
به من انگشتر كاغذي مي دادي نگو نه
چه روزايي چه روزاي خوبي داشتيم كاش اونارو تو كوچه جا نميذاشتيم
حالا تو همون كوچه نه جاي پاي تو مونده نه من
بچه ها ميخوان كه مثل ما عروس دوماد بشن
اما من دوست ندارم عروسيشون سر بگيره
چون نميخوام مثل ما وقتي بزرگ شدن بگن
چه روزايي چه روزاي خوبي داشتيم كاش اونارو تو كوچه جا نميذاشتيم

بيا به شهري برويم كه قانون گذارش دل باشد
حاكم و قاضي اش دلدار
زندانش خلوتگه يار
جرمش لبخند زيركانه ليلي
مجازاتش جنون مجنون
بيا به دياري برويم كه فقط يار باشد
دلداده و دلبر باهم يكي باشند
خانه شان حاله اي از نور خدا
روحشان در يك قلب
تپش قلبشان هماهنگ ريتم محبت
وجودشان دور از بلا
زندگي شان سراسر وفا
در اوج مستي و هستي
پيش به سوي عرش خدا

اگر عاشق شدن جرم و گناه است
اگر دیوانه بودن هم خطا است

اگر رفتن به حرف دل جفا است
اگر مردن برای عشق حرام است

اگر دلدادگی خود یک بلا است
اگر کوه کندن فرهاد زوال است

ولیکن درد عشق خود یک بهار است
بهار تازه ای در لاله زار است

دویدن در پی معشوقه کار است
خود مجنون شدن هم یک صفا است

همان کس که در او عشق و امید است
به وقت دیدن یار همچو بید است

تمام لحظه ها در فکراین است
که کشته در ره عشق هم شهید است

آمدی اما چرا اكنون
كه مرده عشق من دیگر
و نامت در سرای قلب من
پژواك دیرین را نمی یابد
آمدی اكنون كه دیگر نام تو
آن رعشه های رنج و لذت را
به جان من نمی ریزد؟
دگر آهنگ نام تو
به گوشم نغمه ای شیرین
نمی خواند
و از نامت دلم دیگر نمی لرزد؟
زمانی نام تو
در اوج سرمای زمستان
همچو خورشیدی درخشان
باغ پنهان دلم را
نوبهاری كرد
زمانی نام تو
چون كهكشانی پر ستاره
آسمان تیره ی تنهاییم را
نور باران كرد
زمانی نام تو
زیبا ترین شعر جهان را
در فضای خالی شب های من
پژواك كرد
(تو را من دوست می دارم )
كنون نامت برایم نیست
جز یك واژه ی بی معنی و
دیگر برایم هیچ . . .

I LOVE U